กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ทั่วทั้งตระกูลเกาตกอยู่ในความมืดมิด เทือกเขาที่ทอดยาวมองไม่เห็นแม้แต่เส้นทางบนเขาหรือตัวบ้าน ทุกสิ่งถูกความมืดกัดกิน แฝงไปด้วยความลึกลับและความหวาดกลัว
“แปลกมาก” เกาม่านชิวหยุดยืนบนยอดเขาเตี้ยแห่งหนึ่งแล้วทอดสายตามองไปยังที่ไกล ๆ
ชูฮันไม่เข้าใจตระกูลเกาอยู่แล้ว จึงถามว่า “มีจุดไหนที่ไม่ชอบมาพากลหรือ?”
เกาม่านชิวกล่าวว่า “ล่อกั้วไม่อยู่ที่นี่ คนอื่น ๆ ที่ควรจะประจำการอยู่ก็ไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่”
ชูฮันมองไปยังที่ไกล ๆ “ถ้าอย่างนั้น ตลอดทางที่ฉันผ่านมาก็ไม่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังชีวิตอะไรเลย หรือว่าคนตระกูลเกาย้ายฐานที่มั่นไปแล้ว?”
เกาม่านชิวขมวดคิ้วอย่างไม่มั่นใจนัก “ถ้ามีการย้าย ก็คงไม่ใช่ทั้งหมด”