ตอนที่ 1795 ทักทายกันสักหน่อย

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ชูฮันตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื่อยไปทั้งตัว เขาพบว่ามือข้างหนึ่งยังคงกำพืชน้ำต้นนั้นไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ที่นี่คือใต้ทะเลลึกที่ไม่รู้ว่าลึกเท่าใด สองเท้าเหยียบลงบนผืนทรายละเอียดใต้ทะเล ในที่สุดก็ทำให้เขารู้สึกถึงความมั่นคงและสามารถทรงตัวได้

ชูฮันกำปลายพืชน้ำเดินไปข้างหน้า ไม่ไกลนักเขาก็มองเห็นท่ามกลางความมืดมิดเบื้องหน้า สัตว์ประหลาดทะเลตัวมหึมากำลังนอนอยู่บนพื้น ดูเหมือนมันจะได้รับบาดเจ็บสาหัส น้ำทะเลรอบข้างยังคงเจือไปด้วยสีเลือด ส่วนหางถูกฟันแยกออกเป็นสองแฉก สภาพน่าเวทนาเกินบรรยาย