กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ปึก! ปึกปึก!
หัวของซอมบี้แต่ละตัวถูกยิงระเบิดออก กระบี่และดาบอันคมกริบส่องประกายวูบวาบอยู่กลางอากาศไม่ขาดสาย ในยามเช้าเช่นนี้ได้วาดเส้นสายรอยเลือดสีดำนับไม่ถ้วน เสียงการต่อสู้ฆ่าฟันดังไม่ขาดหูอย่างคึกคักเป็นที่สุด
“ยิง! ยิง! ขึ้นไปยิงหัวมัน!” ลู่ปิงเจ๋อเท้าสะเอวยืนอยู่แนวหลัง ตะโกนก้องไม่หยุด
หน่วยรบต่าง ๆ ที่อยู่ด้านหน้าต่างหูทวนลมต่อเสียงคำรามของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ พวกเขาประสานงานกับเพื่อนร่วมทีมอย่างเป็นระเบียบแทรกตัวไปมาในฝูงซอมบี้ ซอมบี้ล้มลงกองกับพื้นเป็นวงกว้าง เลือดสีดำไหลนองเต็มพื้นในเวลาอันสั้น