กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
แปะ! แปะ!
เพียงได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นภายในห้อง ร่างเลือนรางร่างหนึ่งหยุดชะงักที่ข้างเตียง จากนั้นหยิบผ้าห่มผืนบางมาคลุมร่างให้ปู้ซา
ทันใดนั้นเขาจึงหมุนตัวเดินออกไปนอกประตู เส้นสายของร่างกายค่อย ๆ เผยให้เห็นภายใต้แสงสว่างในขณะที่ก้าวเดินออกไปทีละก้าว
เส้นสายบนใบหน้าที่ดูมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว เครื่องหน้าไม่โดดเด่นนัก มือข้างหนึ่งถือขวานยักษ์ดำสนิท ซึ่งดำมืดจนกลมกลืนไปกับความมืดมิด
ชูฮันฟื้นขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนเช่นนี้ และเดินออกจากกระท่อมไม้ที่เกิดการต่อสู้ขึ้นหลายครั้ง!
เพียะ—
ซ่างจิ่วตี้ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที สองมือปิดหน้าสะอื้นไห้จนพูดไม่ออก น้ำตาไหลทะลักออกมาจากง่ามนิ้วจนเปียกชุ่มปกคอเสื้อ
เคร้ง!