กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ท่านครับ เราจะเฝ้าดูพวกเขาอยู่ที่นี่แบบนี้เลยหรือครับ” จางเสวียนถาม
เย่จื่อป๋อแค่นเสียงเย็นชา คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “เราต้องแสดงละครสักฉาก”
แววตาของจางเสวียนวูบไหว มุมปากยกยิ้มขึ้นสูง “ได้เลย”
ทั้งสองไม่ได้พักอยู่ในฐานที่ราบสูงแห่งนี้อย่างสงบนานนัก ประการแรกคือคนในฐานแห่งนี้มีไม่มากนัก การจะซ่อนตัวไม่ให้ถูกพบเป็นเวลานานนั้นไม่สมจริง ประการที่สองคือเย่จื่อป๋อรังเกียจสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายของที่นี่ จึงไม่มีความอดทนที่จะรอต่อไป