กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ตอนที่ชูฮันมาถึงบนแท่นนั้นเวลาก็ไม่เช้าแล้ว พอได้สนทนากับเหยียนเหลียงและรอคอยไปมา เวลาจึงล่วงเลยไปจนถึงค่ำมืด
“เป็นสถานที่ที่แปลกประหลาดจริง ๆ” หวังไฉกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะหินพลางลูบพื้นโต๊ะ “เตาทำความร้อนจากธรรมชาติงั้นเหรอ?”
ชูฮันจ้องมองแก้วน้ำบนโต๊ะที่ยังคงรักษาอุณหภูมิความร้อนเอาไว้ได้ตลอดเวลา หากเป็นช่วงอากาศหนาวจัดปกติก็คงไม่เป็นไร แต่หุบเขาแห่งนี้มีอุณหภูมิสูงมากอยู่แล้ว การวางน้ำร้อนแก้วนี้ไว้ตรงนี้จึงทำให้ไม่มีความอดทนที่จะดื่มมันลงไปเลยแม้แต่น้อย
“นี่มันวิถีการต้อนรับแขกประสาอะไรกัน” ชูฮันส่ายหัวพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง
ในจังหวะนั้นเอง เสียงเสียดสีของประตูศิลา ‘ครืน ๆ’ ก็ดังขึ้นจากด้านข้าง และไม่ผิดคาดที่ได้เห็นเหยียนเหลียงเดินออกมาจากด้านใน