กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
แรงหมัดเมื่อครู่ไม่เบาเลย พอชูฮันยกมือขึ้น จินเจ๋ออวี่ก็หลบตามสัญชาตญาณโดยอัตโนมัติ
ทว่าในเวลานี้ชูฮันกลับลดมือลงอย่างหมดแรงและจนใจ เขาถอนหายใจอย่างสิ้นหวังพลางพิงหลังกับลำต้นไม้ใหญ่ด้านหลัง
เขาฝืนยิ้ม “ฉันไม่มีสิทธิ์จะว่านายหรอก พ่อของนาย...”
“ทำไม?” จินเจ๋ออวี่เกิดสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที
สีหน้าของชูฮันซับซ้อน เขาเล่าเรื่องของจินหยางเปียวตามความเป็นจริงทั้งหมด จากนั้นดวงตาสีดำสนิทก็จ้องมองจินเจ๋ออวี่ตรงๆ “มาสิ ฉันจะคืนหมัดให้นาย”