กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ถ้าอยากไล่พวกเราไปก็พูดออกมาตรง ๆ เลยสิ!” ชายที่หวังซือสงช่วยไว้มีชื่อว่าถูเฉิงหลง ขณะนี้เขารู้สึกโกรธอยู่บ้าง “ผมขอบคุณพวกคุณที่ช่วยพวกเรา และขอบคุณสำหรับอาหารด้วย พวกเราไม่ใช่คนไร้ยางอายขนาดนั้น!”
“ทำเกินไปแล้วนะ” หญิงสาวคนหนึ่งที่ชื่ออิ๋งเสี่ยวฉินกล่าวด้วยความโกรธเคือง “ที่กินของพวกคุณไปต้องขอโทษด้วยจริงๆ! แต่ที่คุณคิดจะไล่คนออกไปแบบนี้มันเกินไปหน่อยหรือเปล่า?!”
ชูฮันมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นตรงหน้า จู่ ๆ เขาก็ก้าวเท้าเดินขึ้นไปข้างหน้า บรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงกดดันพุ่งทะลักออกมาทันที “ผมแค่ให้คนที่ติดเชื้อไวรัสลงจากเรือไป ส่วนผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ เรายินดีต้อนรับให้เข้าร่วมกับเรา”