กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“นี่ หูเผิงเทียน เรากลับกันเถอะ น่ากลัวเหลือเกิน!” โจวชุนเหลยตัวสั่นเทาพิงแนบไปกับผนัง มองดูฉากที่เต็มไปด้วยรอยเลือดบนทางเดินนี้ด้วยความหวาดกลัว ในนั้นยังมีเศษเสื้อผ้าบางชิ้นที่เขาเคยเห็น มันเป็นเสื้อผ้าของสหายร่วมทางที่ขึ้นเรือมาพร้อมกับเขาเมื่อครู่
หูเผิงเทียนไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด ฟันกระทบกันดังสนั่น
“หูเผิงเทียน นายได้ยินที่ฉันพูดไหม?” โจวชุนเหลยใกล้จะสติแตกแล้ว เขาหวาดกลัวจนหัวใจเต้นเกินสองร้อยครั้งต่อนาที เมื่อเห็นหูเผิงเทียนที่หันหลังให้ตนอยู่ข้างหน้าก็สั่นไปทั้งตัวเช่นกัน โจวชุนเหลยแทบจะร้องไห้ออกมา “นายกลัว ฉันก็กลัว ทำไมพวกเราต้องออกมาด้วยล่ะเนี่ย?”