กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ไม่ใช่เผ่าพันธุ์กลายพันธุ์” ชูฮันปฏิเสธวั่งไฉ
สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ชูฮันรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย คนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดนั่นทำไมยังไม่ปรากฏตัวออกมาเสียที? เขาไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่
“เจ้ารู้ดีอีกแล้วนะ!” วั่งไฉแค่นเสียงอย่างไม่ใส่ใจ
สำหรับชูฮันหมอนี่ มันหมดแรงจะบ่นมานานแล้ว เรื่องพูดจาวกวนไปมานั้นทำได้คล่องแคล่ว โกหกหน้าตายโดยไม่กระพริบตา ฆ่าคนไม่กะพริบตาไม่พอ พอเห็นซอมบี้ก็ตื่นเต้นเหมือนหมาป่าเห็นเนื้อ นี่มันพฤติกรรมและปฏิกิริยาที่คนปกติควรจะมีหรือไง?
ดังนั้นในสายตาของวั่งไฉ หูเผิงเทียนพูดถูกแล้ว ชูฮันหมอนี่มันคนเสียสติชัด ๆ!
ในขณะที่คนกลุ่มหนึ่งกำลังตื่นตระหนกกับสถานการณ์ประหลาดภายในโถงใหญ่ ทันใดนั้น—
“ช่วยด้วย!”