ตอนที่ 217 รอยฝ่ามือโลหิต

“สหายท่านนี้ เมื่อครู่ข้าล่วงเกินไปแล้ว ล่วงเกินไปแล้ว ฮิฮิฮิ” สีหน้าของหูเผิงเทียนดูแย่ราวกับกลืนอุจจาระลงไป เขานึกในใจว่าเจ้าเด็กตรงหน้าตั้งใจจะปั่นหัวเขาเล่นใช่หรือไม่?

ชูฮันพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “อืม นำทางไป”

ท่าทีราวกับเป็นเจ้าของสถานที่อย่างเป็นธรรมชาตินั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกขัดแย้ง หวังซือสงและโจวชุนเหลยสบตากัน ทั้งคู่เห็นความระแวดระวังในดวงตาของอีกฝ่าย มีคนหลงทางถึงขั้นนี้จริงหรือ อยู่บนเรือมาตั้ง 1 เดือนแต่กลับจำทางไปห้องอาหารไม่ได้?

หูเผิงเทียนเดินไปก็พยายามตีสนิทกับชูฮันไป “น้องชาย ดูท่าทางเธออายุยังไม่มาก ก่อนหน้านี้ทำอาชีพอะไรหรือ?”