กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“มีเรือ! มีเรือมาจริงๆ ด้วย! ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม?” โจวชุนเหลยอายุน้อยที่สุดจึงตื่นเต้นมากที่สุด เขาร้องตะโกนออกมาไม่หยุด
คนอื่นๆ ก็ลุกขึ้นยืนในทันที พวกเขาโบกมือไปทางทิศของเรือลำนั้นอย่างสุดชีวิต
“พวกเราอยู่นี่!”
“มองมาทางนี้! ช่วยพวกเราด้วย!”
“มองเห็นพวกเราไหม? ตรงนี้มีคนอยู่!”
“ช่วยด้วย!”
เสียงตะโกนดังขึ้นเรื่อยๆ เต็มไปด้วยพลังและความฮึกเหิม ในยามที่จนตรอกกลับมีความหวังขึ้นมาอย่างกะทันหัน สิ่งนี้ทำให้พวกเขามีแรงผลักดันที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปในทันที
คนบนเรือลำนั้นดูเหมือนจะพบเห็นคนบนฝั่งแล้ว พวกเขาค่อยๆ หันหัวเรือมุ่งหน้ามาทางนี้และใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
“พระเจ้า! พวกเรารอดแล้ว!” ทุกคนโห่ร้องด้วยความดีใจ