ตอนที่ 92 เลือด

ในช่องทางเดินที่มืดมิดไร้ซึ่งสรรพเสียงใดนอกจากเสียงฝีเท้าของคนไม่กี่คน ราวกับว่าโรงงานแห่งนี้เป็นสถานที่ที่ถูกทิ้งร้างเฉกเช่นรูปลักษณ์ภายนอกของมัน ทั่วทั้งบริเวณเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ชูฮันเดินนำอยู่หน้าสุดพร้อมกับถือไฟฉาย ซ่างจิ่วตี้และลั่วเสี่ยวเสี่ยวเดินอยู่ตรงกลาง ส่วนคุณชายเฉินปิดท้ายขบวน ตลอดทั้งช่องทางเดินเงียบเชียบไร้เสียง มีเพียงเสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของคุณชายเฉินที่เกิดจากความตึงเครียดและความหวาดกลัว ราวกับเพิ่งวิ่งมาราธอนเสร็จ

เส้นทางใต้ฝ่าเท้าค่อนข้างลื่น ภายใต้แสงไฟฉายที่ส่องกระทบทำให้เห็นว่าเป็นเนื้อเน่าและเลือดสีดำที่กระจัดกระจายอยู่เป็นหย่อม ๆ ตามจุดต่าง ๆ