กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
รายการหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ เขียนไว้จนแน่นขนัด
“ผมต้องการของพวกนี้” น้ำเสียงของชูฮันราบเรียบอย่างยิ่ง ราวกับกำลังยื่นรายการจับจ่ายในซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างไม่ใส่ใจ “พวกคุณออกไปเก็บกอบเสบียงทุกวัน น่าจะรู้ว่าจะไปหามาจากไหน”
สายตาของเฉิงเสียนกั๋วและคนอีกสองคนเลื่อนลงต่ำ เมื่อเห็นสิ่งของและข้อมูลที่เขียนไว้จนแน่นขนัด ความรู้สึกขนลุกซู่และอ่อนแรงไปทั้งร่างก็ถาโถมเข้ามาทันที
“สองวัน! ต้องเตรียมของเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?!” นี่คือเสียงของเยวี่ยจื่อ เขารู้สึกขาสั่นขึ้นมาทันที