กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
รถบรรทุกสีขาวเปรียบเสมือนแนวแบ่งเขต ฝั่งหนึ่งคือมนุษย์ อีกฝั่งหนึ่งคือฝูงซอมบี้ มนุษย์ยืนอยู่อย่างปลอดภัยโดยไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย แต่ฝูงซอมบี้ที่อยู่อีกฝั่งกลับกลายเป็นศพซอมบี้กองพะเนินไปเสียแล้ว มันกินพื้นที่ไปครึ่งหนึ่งของสะพาน กองรวมกันจนดูเหมือนภูเขาขนาดย่อม
บนสะพานที่แออัดมีผู้คนยืนอยู่กว่าร้อยชีวิต ท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะอึกทึกกลับเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มตก ทุกคนพูดไม่ออกราวกับถูกใครบางคนบีบคอไว้จนไม่สามารถเปล่งเสียงใด ๆ ออกมาได้ ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้าง ปากอ้าค้างอย่างเหลือเชื่อ จนคางแทบจะหลุดลงไปกองกับพื้น
“พวกคุณมาสายนะ”