ตอนที่ 62 ผู้มีพระคุณของฉัน

บัซ——

รถบรรทุกคันใหญ่คันหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงเอี๊ยดดังขึ้นก่อนจะหยุดลงตรงหน้าทุกคน ตามด้วยเสียงปิดประตูดังปังสองครั้ง สามคนกระโดดลงมาจากรถ ในมือทุกคนแบกปืนเอาไว้

เสื้อผ้าทั้งตัวของทั้งสามคนไม่มีที่ไหนสะอาดเลย ร่างกายเต็มไปด้วยเนื้อเน่าและเลือดดำของซอมบี้ แม้แต่ในผมและรองเท้าก็เช่นกัน มันเหนียวเหนอะหนะและส่งกลิ่นเหม็นรุนแรง ใบหน้าไม่อาจแยกออกได้ว่าเป็นชายหรือหญิง ยามที่เดินก้าวใหญ่ๆ ก้อนเนื้อเน่าเปื่อยก็ร่วงหล่นลงพื้นทีละชิ้น ทำให้พื้นดินเปรอะเปื้อนเป็นสีดำสนิท

“พี่ครับ?” เฉิงเจ๋อหาวตกใจรีบเดินเข้าไปหา “พี่ครับ พวกพี่ไปเจอซอมบี้มาเหรอ?”