เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ชูฮันไม่มีอารมณ์อื่นใดหลงเหลือ นิ้วมือขวาของเขาคลายออกเล็กน้อยก่อนจะกำด้ามขวานแน่นอีกครั้ง กล้ามเนื้อบนแขนส่งผ่านความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างยิ่งออกมา
การใช้มือเดียวฟันซอมบี้ นี่คือวิธีที่เขาใช้บ่อยที่สุดในชาติก่อน
ซอมบี้สองตัวพุ่งเข้ามาพร้อมกัน มันอ้าปากที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคมและส่งกลิ่นเหม็นเน่า หวังจะกัดลงบนร่างของชูฮัน ฉีกกระชากร่างกายของเขา แล้วควักเอาอวัยวะภายในสด ๆ ออกมากินอย่างสำราญ
“หนีไปสิ!!” จางจื่ออวี๋ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาตะโกนออกมาสุดเสียง
ชูฮันยืนตัวตรงแน่ว มองซอมบี้สองตัวที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงหนึ่งเมตร ทันใดนั้นเขาก็ออกแรงที่เท้าขวาเตะเข้าที่ร่างของซอมบี้ตัวหนึ่งอย่างจัง พร้อมกับยกมือขวาขึ้นสูง แสงเย็นเยียบจากหน้าขวานวาบผ่าน ก่อนจะฟาดลงบนศีรษะของซอมบี้อีกตัวอย่างแรง
ปัง!
ความเร็วของชูฮันนั้นรวดเร็วและเด็ดขาดโดยไม่ลังเล เขาฟาดลงบนจุดที่ตายง่ายที่สุดของซอมบี้เพียงครั้งเดียว ศีรษะของซอมบี้ตัวนั้นก็ระเบิดออกทันที