เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 0011 ทำไมเนื้อเรื่องถึงไม่เหมือนเดิมล่ะ!
เฉินกุ้ยฮวาโยนปลอกผ้านวมและผ้าปูที่นอนที่ถอดออกลงในกะละมัง เธอเดินกลับเข้าห้องไปดูลูกชายคนเล็กที่ยังหลับอยู่ คงเพราะเมื่อคืนฝึกเดินจนเหนื่อยแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงตื่นนานแล้ว
เธอแอบปิดประตูลงอย่างเบามือ แต่ก็นึกกังวลว่าถ้าลูกตื่นแล้วจะไม่ได้ยินเสียง จึงแง้มประตูทิ้งไว้เล็กน้อย
จากนั้นถึงได้ยกกะละมังออกไป ตอนเดินผ่านห้องของพวกพี่ใหญ่ก็เห็นเด็ก ๆ กำลังทำการบ้านกันอยู่ เธอจึงกวักมือเรียกลู่จิ่งฮวาที่กำลังสอนการบ้านเหล่าเอ้อร์ “แม่จะไปซักผ้าปูที่นอนที่ริมแม่น้ำ ลูกไปช่วยดูถังถังในห้องหน่อย อย่าให้เขาตกเตียงลงมาล่ะ”
ลู่จิ่งฮวาลุกขึ้นยืน “แม่ ที่บ้านไม่มีน้ำแล้วเหรอ เดี๋ยวผมไปหาบน้ำให้”
เฉินกุ้ยฮวาโบกมือปฏิเสธ “มีแต่ผ้าชิ้นใหญ่ ๆ ทั้งนั้น ถ้าไม่ไปซักที่ริมแม่น้ำจะซักไม่สะอาด พวกแกเชื่อฟังคำพูดพี่ใหญ่ด้วย แม่ไปซักผ้าก่อน”