กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เกาเซิงผิงได้ยินเช่นนั้นก็คิดว่าเจ้าหนูนี่ขยันขันแข็งจริง ๆ
จากนั้นสายตาของเขาก็จับจ้องอยู่ที่กล่องไม้จนละไปไม่ได้
เมื่อเดินเข้าไปหยิบขึ้นมา เขาก็สัมผัสได้ถึงน้ำหนักทันที เกาเซิงผิงยิ้มกว้างด้วยความยินดี “นี่เป็นของของฉันจริง ๆ คราวก่อนทำตกไว้ที่เฉียนต้าน่า”
พูดจบเขาก็ไม่เปิดกล่อง เพียงกอดกล่องไว้แล้วกล่าวกับหลินเจ๋อว่า “นั่งรอสักครู่ เดี๋ยวฉันวางของเสร็จแล้วเราค่อยกินข้าวกัน”
พูดจบก็รีบร้อนมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือ
หลังจากปิดประตูอย่างระมัดระวังแล้ว เกาเซิงผิงก็เดินไปข้างโต๊ะ ค่อย ๆ เปิดกล่องออก และเป็นอย่างที่เขาคาดไว้จริง ๆ ข้างในล้วนเป็นทองแท่ง!
“หนึ่ง สอง สาม…”