กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ดี! ดีมาก! ยังดีอีก!”
หนานจิง
เถ้าแก่ไต้ดีใจมากหลังได้รับโทรเลข จึงเรียกจวงเหลียงไฉมาพบทันที
“เหลียงไฉเอ๋ย คุณเป็นคนเก่งสมชื่อ ลูกศิษย์ของคุณคนนี้ก็เก่งเหมือนกัน! ไม่เพียงภักดีอย่างสุดหัวใจ แต่ความสามารถยังโดดเด่นเหนือใคร! ดูสิ เขาพูดภาษาญี่ปุ่นได้ด้วย เรียนตอนฝึกอยู่ที่หนานจิงหรือ?”
แม้จวงเหลียงไฉจะเป็นคนบ้านเดียวกับเถ้าแก่ไต้ แต่เขายังระมัดระวังคำพูดทุกคำ
เขาตอบโดยเลือกถ้อยคำอย่างรอบคอบว่า “เรื่องนี้… ไม่ได้เรียนที่หนานจิง ตอนข้ายังอยู่เป่ยผิง เด็กคนนี้… เซิงหมินมีเพื่อนบ้านเป็นพ่อค้าญี่ปุ่น อาจเป็นเพราะเขาใส่ใจ จึงเรียนจากคนญี่ปุ่นคนนั้น”