ตอนที่ 145 ความหนาวฤดูใบไม้ร่วงซึมถึงกระดูก

ตอนที่ 145 ความหนาวฤดูใบไม้ร่วงซึมถึงกระดูก

เมื่อชิงหลัวผลักประตูห้องหนังสือออก มือยังวางอยู่บนกลอนประตูไม่ปล่อย

“คุณหนูใหญ่ ท่านปู่สลบไปที่ลานบ้านเจ้าค่ะ”

เสิ่นเหิงลุกขึ้นโดยไม่ส่งเสียง สมุดบัญชีเลื่อนจากตักลงถึงพื้น นางก็มิได้สนใจ ทางจากห้องหนังสือถึงเรือนกลางไม่ถึงร้อยก้าว นางเดินเร็วมาก ชายกระโปรงกวาดผ่านบันไดหินข้างทาง

เมื่อเข้ามาในลานบ้าน เสิ่นฝูกำลังคุกเข่าครึ่งหนึ่งอยู่ใต้ชายคา ประคองไหล่ของเสิ่นซื่อหยวนไว้ ท่านผู้เฒ่าเอนพิงเสาระเบียง ใบหน้าซีดเผือดดั่งกระดาษขี้ผึ้ง เม็ดเหงื่อละเอียดบนหน้าผากเป็นประกายในแสงฤดูใบไม้ร่วง

เสิ่นเหิงก้าวขึ้นบันไดสามก้าว ย่อตัวลงวางมือบนหน้าผากท่านปู่

ร้อน ร้อนจนปลายนิ้วของนางพลอยชาไปด้วย

“เริ่มตั้งแต่เมื่อใดหรือ”