กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 42 ข้ามดงกกยามราตรี
“แม้แต่กระเบื้องสักแผ่นก็ไม่เหลือไว้ให้ศัตรู” หลังจากกล่าวคำนี้แล้ว ในค่ำคืนของวันที่สองถัดมา พอยามจื่อมาถึง เสิ่นเหิงก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว
เรือนเหิงอู๋ดับแสงไฟจนหมดสิ้น นางสวมเสื้อผ้าหยาบแขนสั้น ผมมัดด้วยแถบผ้าไว้แน่น ที่เอวคาดเพียงจี้หยกชิ้นนั้น เมื่อผลักประตูออกไป ต้นไห่ถางในลานภายใต้แสงจันทราเหลือเพียงกิ่งแห้งไม่กี่กิ่ง ใบร่วงจนหมดเกลี้ยง
ชิงหลัวกับปี้เถารออยู่ใต้ระเบียงแล้ว ทั้งสองก็เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหยาบ ห่อผ้าผูกไว้บนหลัง ใบหน้าทาเขม่าก้นหม้อ ปี้เถากำสายห่อผ้าไว้แน่น มือบีบจนแน่น ริมฝีปากกัดไว้ไม่ออกเสียง
“ไปกันเถิด” เสียงของเสิ่นเหิงเบายิ่งนัก