กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนเช้า เส้าถิงหนานไปทำงาน พลางจัดเสื้อผ้าไปด้วยพลางพูดว่า “เธออย่าฝืนตัวเองมากนัก ถ้าเกิดภัยแล้งขึ้นมาจริง ๆ ก็ช่วยไม่ได้ ต้นส้มโอพวกนั้นตายไป ปีหน้าค่อยปลูกใหม่ก็ได้ คนเราจะปล่อยให้เหนื่อยเกินไปไม่ได้”
ฉู่หรานตอบว่า “ไม่ได้หรอก ที่นี่เป็นชนบท สิ่งของพวกนี้ล้วนเป็นทรัพย์สิน ปู่กับย่าของฉันรักและหวงแหนมาก อีกอย่างมันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางแก้ ในเมื่อมีทางแก้ แล้วทำไมจะไม่ทำล่ะ”
“รีบลงไปกินข้าวได้แล้ว กินเสร็จฉันจะไปส่งเธอทำงาน แล้วฉันยังต้องไปดูที่บริษัทอีก”
ช่วงนี้เธอยุ่งจริง ๆ ถึงขั้นกำลังคิดอยู่ว่าจะให้พนักงานหยุดคลายร้อนดีหรือไม่