กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คำพูดนี้กระตุ้นเนี่ยจื่อเชียนเข้าเต็ม ๆ
เขาเพิ่งอายุยี่สิบกว่า ยังไม่ถึงสามสิบด้วยซ้ำ ทำไมถึงกลายเป็นตาแก่พุงพลุ้ยไปได้
ใคร ๆ ก็บอกว่าผู้ชายวัยสี่สิบเหมือนดอกไม้หนึ่งกิ่ง แต่ในวัยของเขาตอนนี้ แม้แต่ดอกตูมก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ เป็นช่วงวัยหนุ่มแน่นแท้ ๆ
เขามองเส้าถิงหนานพร้อมกัดฟันกรอด “ฉันตรงไหนพุงพลุ้ย ฉันว่านายต่างหากที่พุงพลุ้ย ตอนนี้นายพาเด็กเล็กมาด้วย แบบนี้ก็หมดเสน่ห์แล้ว”
เส้าถิงหนานตอบ “ฉันต้องมีเสน่ห์ไว้ทำไม ฉันแต่งงานแล้ว ไม่ต้องมีเสน่ห์แล้ว นายเองก็มีเสน่ห์ดีไม่ใช่หรือ แล้วทำไมไม่เห็นพาใครมาเที่ยวด้วยสักคนล่ะ”
เนี่ยจื่อเชียนพูดขึ้น “พูดถึงเรื่องนี้แล้วฉันโมโห เส้าถิงหนาน นายก่อเรื่องแล้ว”