กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉินไจ้ชิ่งพูดว่า “บ้านนั้นมีลูกสาวแค่ฉู่หรานคนเดียวก็จริง แต่ตอนนี้ป้าใหญ่ของพวกลูกมีหลานชายแล้ว ต่อไปจะมีหลานชายอีกหรือเปล่าก็ยังไม่แน่ ลูกก็เรียนมหาวิทยาลัยมาแล้ว ทำไมถึงไม่รู้จักคำว่าอย่าดูถูกคนหนุ่มที่ยังยากจนล่ะ ลูกรู้หรือว่าหลานชายบ้านนั้นจะไม่รุ่งเรืองในอนาคต? ไม่ต้องพูดถึงหลานชายหรอก แค่ฉู่หราน ตอนนี้พวกลูกกล้าไปหาเรื่องเธอหรือเปล่า?”
“ถ้าเธอขุดเรื่องเก่าขึ้นมา ไม่แน่อาจส่งพวกลูกเข้าคุกก็ได้”
เฉินไจ้ชิ่งมองลูก ๆ อย่างเตือนสติอีกครั้ง “อย่าคิดว่าพวกพ่อไม่รู้ ตอนเด็ก ๆ พวกลูกเคยรังแกฉู่หราน ถึงจะไม่ใช่ตัวตั้งตัวตี แต่เวลาเฉินไท่ตีเธอ พวกลูกก็เข้าไปหยิกเธอด้วย”
พอได้ยินแบบนี้ ทั้งสามคนก็รู้สึกผิดขึ้นมา