กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉู่หรานตบไหล่เส้าถิงหนาน “ปล่อยฉันลงเถอะ ทางบ้านโทรมา สงสัยจะให้ฉันรีบกลับ หางหางจะนอนแล้ว”
เส้าถิงหนานวางเธอลง
ฉู่หรานรับสาย “ฮัลโหล… อือ ได้ ฉันจะรีบกลับไป”
พูดแค่สองสามคำก็วางสาย “ฉันต้องกลับแล้ว หางหางงอแงจะนอน”
“เด็กคนนี้นอนกับฉันจนติด กลางคืนต้องมีฉันถึงจะยอมหลับ”
เส้าถิงหนานพยักหน้า ทั้งสองมาถึงข้างรถ เขาเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับให้เธอ
ฉู่หรานเปิดประตูหลังเอง “ฉันนั่งข้างหลังดีกว่า กลับไปเลย ด้านหน้ามันสว่างเกินไป เดี๋ยวใครเห็นก็รู้ทันที”
เส้าถิงหนานนั่งลงที่เบาะคนขับด้วยท่าทีน้อยใจอยู่บ้าง ฉู่หรานบอก “บายบาย” แล้วก็หายวับไปทางด้านหลัง