กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉียวซินอิ๋งลูบหน้าตัวเอง “แย่ขนาดนั้นเลยหรือ”
“เมื่อวานก็มี วันนี้ดีขึ้นเยอะ พักฟื้นสักพักก็หาย พวกเรายังสาวกันอยู่ เข้านอนแต่หัวค่ำตื่นแต่เช้า เรื่องอื่นไม่ต้องคิดให้มาก”
“จะไม่คิดอะไรเลยมันเป็นไปไม่ได้ ฉันยังต้องหางาน ไม่งานจะเอาอะไรกิน จะมาอาศัยกินข้าวฟรีอยู่บ้านเธอตลอดก็ไม่ได้ เธออาจไม่รำคาญฉัน แต่คนที่บ้านเธออาจจะรำคาญฉันก็ได้”
“หมู่บ้านเราคนน้อยนะ ยังอยากให้มีคนมาเพิ่มอีกตั้งเยอะ จะได้คึกคัก ใครจะไปรำคาญ”