กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอเฉียวซินอิ๋งได้ยินคำถามที่เต็มไปด้วยความห่วงใย เธอก็วางกระเป๋าลงทันทีแล้วโผเข้ากอดฉู่หราน
“ที่รัก ฉันเสียใจมากเลย เผิงเฟิงกับครอบครัวเขาไม่ใช่คนแล้ว รังแกสาวน้อยต่างถิ่นอย่างฉันอยู่คนเดียว รังแกกันเพราะฉันไม่มีญาติอยู่ข้าง ๆ”
“ฮือ ๆ ฉันไม่มีวันให้อภัยเขา ฉันทิ้งทุกอย่างไปอยู่เมืองเดียวกับเขา แต่เขากลับแอบรับปากครอบครัวว่าจะไปดูตัวตามที่พวกเขาจัดให้ ทำแบบนี้ไม่ละอายใจต่อฉันบ้างเหรอ?”
“…” ฉู่หรานเดือดขึ้นมาทันที “เขามีเธอเป็นแฟนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังไปดูตัวอีก?”