กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“จะเรียกว่าคิดบัญชีได้ยังไง ตอนเด็ก ๆ ฉันมาบ้านเธอแล้วรังแกเธอน้อยหรือไง?”
“พอได้แล้ว!” คุณปู่มองครอบครัวใหญ่ด้วยสีหน้าหม่นคล้ำ ก่อนตะคอกใส่แม่ฉู่ว่า “ออกไปซะ ต่อไปก็ไม่ต้องมา ที่นี่ไม่ใช่บ้านเดิมฝ่ายหญิงของเธอ”
แม่ฉู่เช็ดน้ำตา แม้จะเสียใจเพียงใดก็ยังยืดแผ่นหลังตรง “ใครเคยรังแกหรานหราน ฉันจำได้หมด”
“วันนี้ก็แค่คิดดอกเบี้ยก่อน เรื่องของพวกเราค่อย ๆ คิดบัญชีกันได้”
“พ่อหราน เรากลับกันเถอะ”
บ้านฉู่ขับรถมา ไม่นานก็ขับรถกลับไป
บนรถ แม่ฉู่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับและร้องไห้ไม่หยุด ส่วนอีกสามคนที่นั่งด้านหลังก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
พ่อฉู่เองก็เงียบไม่พูดอะไร เขาไม่ได้รีบปลอบภรรยา เพียงขับรถต่อไป