กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แม่ของเธอได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ไม่ค่อยดี “เยอะขนาดนั้นจะกินกันเองหมดได้ยังไง หรือว่าหรานหรานของบ้านเธอยังทำหน้าบึ้งใส่พวกเราสองคนแก่ ๆ ไม่อยากช่วย พวกเธอถึงได้พูดแบบนี้?”
“ต้องขนไปในตำบล พวกเราสองคนแก่ ๆ จะขนไหวได้ยังไง เรียกพ่อของหรานหรานมาขับรถขนไปสิ ขนไปในตำบลแล้วช่วยติดต่อคนในตำบลให้หน่อย ขายออกไปให้หมด”
แม่ฉู่ขมวดคิ้ว ฟังจากความหมายของพ่อแม่เธอแล้ว ดูเหมือนจะอยากให้สามีของเธอออกแรงช่วยด้วย
ถ้าเป็นแค่ครั้งคราวก็ยังพอว่า แต่นี่ไม่ใช่แบบนั้น ดูท่าจะเป็นเรื่องระยะยาว แถมตอนที่พวกเขาพูดก็เหมือนเห็นเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
ตอนแรกเธอยังไม่ได้คิดอะไรมาก นึกว่าแค่ขนไปขายในตำบลก็จบ