กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เธอยังไม่กลัว ฉันก็ไม่กลัวอยู่แล้ว”
ฉู่หรานลงไปในนาแล้วหันมามองเส้าถิงหนาน ก่อนจะเลิกคิ้วท้าทายเขา “รีบลงมาสิ!”
น้ำเสียงใสกระจ่างเจือความรื่นเริงนั้นราวกับน้ำพุใสกลางขุนเขาที่ไหลเข้าสู่หัวใจของเขา
เส้าถิงหนานยกเท้าข้างหนึ่งก้าวลงไป โคลนนุ่มมาก พอเหยียบลงไปเท้าก็จมทันที
พอจมลงไปจนเกือบมิดน่องจึงสัมผัสพื้นแข็งที่พอจะยืนได้ เขาถึงค่อยหย่อนเท้าอีกข้างลงไป
ระหว่างเดินไปกลางนา แต่ละก้าวยังค่อนข้างเชื่องช้า เส้าถิงหนานกำลังทำความคุ้นเคยกับการเดินในโคลน
เดินไปได้สักพักก็เริ่มชิน
ฉู่หรานดันกะละมังใบหนึ่งมาให้ ในนั้นมีต้นกล้าข้าววางอยู่
“หยิบมาหนึ่งมัด”