กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนนี้เด็ก ๆ เองก็จ้องเหมียวเซิ่งเขม็งอย่างระแวดระวัง ราวกับผู้ชายคนนี้อาจแย่งแม่ไปได้ทุกเมื่อ
เหมียวเซิ่งอาจรู้สึกกระอักกระอ่วนเพราะเสียงตะโกนของหวังเจวียน
“ม่ายจื่อ ผมขอคุยกับคุณตามลำพังได้ไหมครับ?”
ม่ายจื่อปลอบเด็ก ๆ เล็กน้อย จากนั้นก็เดินไปคุยกับเขาอีกทาง
“พูดมาได้เลย”
“ม่ายจื่อ ผมชอบคุณจริง ๆ ถ้าครอบครัวผมมีฐานะดีกว่านี้อีกหน่อย การเลี้ยงเด็กสองคนก็คงไม่ใช่ปัญหาอะไร แต่บ้านผมก็เป็นครอบครัวธรรมดา เด็กสองคนเป็นภาระหนักเกินไป ถ้าพวกเรามีลูกด้วยกันอีกคน ก็คงเลี้ยงไม่ไหวจริง ๆ ครับ”