กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ช่างกล้าพูดไม่กระดากปากเอาเสียเลย
ฉู่หรานคิดว่าเขามั่นใจในตัวเองจริง ๆ แต่เธอก็เชื่ออย่างบอกไม่ถูกว่าเขาจัดการได้จริง
เส้าถิงหนานยื่นมือออกมา ตบไหล่ด้านในของเธอเบา ๆ
เขานั่งพิงหัวเตียง ส่วนเธอนอนลง มีระดับสูงต่ำต่างกัน ตบแบบนี้เลยเหมือนกำลังโอบเธอไว้ในอ้อมแขน
ฉู่หรานตัวเกร็งไปครู่หนึ่ง แล้วดึงมือใหญ่ของเขาออก “อย่าขยับมั่วสิ เดี๋ยวปลุกหางหางตื่นขึ้นมา นายนั่นแหละต้องเป็นคนกล่อม”
เส้าถิงหนานดึงมือกลับ ยิ้มออกมา “กล่อมก็กล่อม ตอนนี้เขาชอบให้ฉันอุ้ม”
“งั้นนายก็อุ้มให้บ่อยหน่อย คืนนี้ฉันไม่ลุกขึ้นมาให้นมเด็กแล้ว นายจัดการเองเลย”
แล้วฉู่หรานก็หาวออกมา “นอนเถอะ”