กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เส้าคังผิงเห็นว่าเหยาชุ่ยอิงใกล้จะหมดสติแล้ว ถึงได้เหวี่ยงเธอลงกับพื้น
เมื่อเหยาชุ่ยอิงได้สูดอากาศ เธอก็อ้าปากหอบหายใจ อาจเพราะรีบร้อนเกินไปจึงไอไม่หยุด
ตอนนี้เส้าเสี่ยวฮวนก็เป็นอิสระแล้ว อาการของเธอดีกว่าเล็กน้อย เธอวิ่งเข้าไปลูบหลังช่วยให้เหยาชุ่ยอิงหายใจสะดวกขึ้น “แม่ แม่ เป็นยังไงบ้าง?”
เธอหันไปมองเส้าคังผิงอีกครั้ง ในแววตาไม่มีความรักและเทิดทูนพ่ออีกต่อไป เหลือเพียงความหวาดกลัว
พ่อของเธอเป็นคนแบบไหนกันแน่?
เมื่อครู่เขาเกือบฆ่าพวกเธอแล้วหรือ?
เส้าคังผิงพูดว่า “เรื่องของฉัน พวกแกไม่ต้องมายุ่ง ดูแลตัวเองให้ดีเถอะ ไร้ประโยชน์ ไม่ได้เรื่องสักอย่าง”
เขาหันหลังเดินออกไปแล้วกระแทกประตูปิด
…