กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เธอยังไม่พร้อมให้เส้าถิงหนานพบกับคนในครอบครัว
“ได้ เข้าใจแล้ว เธอเองก็อย่าหักโหมเกินไป ทำเท่าที่ไหว”
“อืม รู้แล้ว”
ทั้งที่เจอกันทุกวัน แต่จู่ ๆ กลับโทรมาพูดจาแบบนี้… พูดด้วยความเป็นห่วงแบบนี้ ทำให้ฉู่หรานรู้สึกแปลก ๆ ในใจ
หลังวางสาย เธอก็มองหลังคาอย่างเหม่อลอย
ก็แค่ไม่ได้เจอกันวันเดียวเอง จำเป็นต้องพูดจาอาลัยอาวรณ์กันขนาดนี้ด้วยเหรอ?
เธอคงคิดมากไปเองใช่ไหม?
นี่ก็เป็นแค่คำพูดธรรมดาไม่ใช่เหรอ?
ฉู่หรานปล่อยความคิดเตลิดเปิดเปิงไปพักหนึ่ง ก่อนจะหลับไป
หลังเส้าถิงหนานวางสาย เขาก็โทรหาเฉินซาน