กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เส้าถิงหนานกำลังซดซุปอย่างสบายอารมณ์ จู่ ๆ ก็พ่นซุปออกมาคำหนึ่ง
“แค่ก ๆ...”
ใบหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดนั้นกระตุ้น หรือเพราะการไอ
ฉู่หรานยังใจดีส่งกระดาษทิชชูให้เขา
“ยังไงความปลอดภัยก็สำคัญที่สุด ที่บ้านฉันมีลูกคนเดียว ฉันยังต้องเลี้ยงดูพ่อแม่กับปู่ย่า ดังนั้นขอถามหน่อย เธออย่าถือสา”
เส้าถิงหนานเข้าใจความหมายของเธอแล้ว สูดหายใจลึก ๆ หลายครั้ง ปรับอารมณ์ที่อยากจะคำรามลั่นออกมาให้สงบลง
ตั้งสติได้แล้วจึงเอ่ย “วางใจเถอะ ฉันเพิ่งตรวจร่างกายมา ไม่มีปัญหาอะไรเลย ยิ่งไม่มีเรื่องที่เธอคิดนั่นด้วย ฉันดูเธอแล้วสีหน้าผ่องใส สุขภาพดีมากเสียอีก”