กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอเธอพูดอย่างนั้น เส้าถิงหนานก็ไม่เซ้าซี้จะตามไปอีก เขาดูออกด้วยว่าเธอกำลังระแวง
“ได้ ฉันไม่ไปแล้ว”
กินมื้อกลางวันเสร็จ ทั้งสองก็กลับไปด้วยกัน เพราะพักอยู่ห้องข้างกัน
เส้าถิงหนานเห็นเธอไขประตูจึงถาม “ให้ฉันช่วยบรรจุลูกหม่อนไหม? ยังไงฉันก็ว่างอยู่แล้ว”
ฉู่หรานพูดว่า “ถ้านายไม่มีอะไรทำ ก็หางานทำสักงานเถอะ ฉันไม่ต้องการให้นายช่วย แล้วขอย้ำอีกครั้งว่าเราไม่เหมาะกัน”
พูดจบเธอก็เปิดประตูเข้าไป แล้วปิดประตูทันที
เส้าถิงหนานมองประตูที่ปิดสนิท ก่อนหัวเราะหึออกมา
พอกลับเข้าห้องตัวเอง เขาก็โทรหาเฉินซาน “ตอนนี้คนพวกนั้นของตระกูลเส้าเป็นยังไงบ้าง?”