เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงอรุณยังคงบางเบา สายลมภูเขาพัดผ่านปากชีพจรปฐพีบนยอดเขาหลัก กระทบก้อนหินสะกดวิญญาณตรงขอบผังค่ายกล ผิวหินเดิมเย็นเยียบราวกับวัตถุไร้ชีวิต ทว่าบัดนี้กลับปรากฏแสงสีม่วงจาง ๆ ภายใต้แสงริบหรี่ ราวกับถูกปลุกให้ตื่นด้วยชีพจรบางอย่างที่หลับใหลอยู่ เมื่อปลายนิ้วของหลัวหลีสัมผัสมัน นางก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนละเอียดถี่สายหนึ่ง แล่นไปตามกระดูกนิ้วเข้าสู่หัวใจโดยตรง คล้ายมดไต่ไปตามเส้นลมปราณ ทั้งคล้ายเส้นไหมพันรัดดวงจิต
นางเก็บซ่อนอาการอย่างแนบเนียน ก่อนวางหินสะกดวิญญาณกลับลงในร่องเว้าตรงขอบผังค่ายกลลายดาราอย่างแผ่วเบา ซึ่งเป็นตำแหน่งที่นางกดทับไว้ด้วยมือตนเองเมื่อสามวันก่อน ลายทองแดงยังคงหลงเหลือความอุ่นอยู่ เมื่อสัมผัสเข้ากับตัวหิน ผังค่ายกลทั้งผืนกลับเกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมขึ้น แม้จะเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา แต่ก็ทำให้รูม่านตาของหลัวหลีหดเล็กลง