กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในชั่วขณะที่รอยแยกแห่งวิถีดวงดาวปิดลง ปลายเท้าของลั่วหลีแตะพื้น รองเท้าบูตเหยียบแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ จนแตกละเอียด เธอหรี่ตาปรับสายตาให้คุ้นชินกับสถานที่อันมืดสลัวแห่งนี้ รอบด้านไร้ทั้งสายลมและเสียงใด ๆ ราวกับแม้แต่ลมหายใจก็ยังถูกกลืนหายไป
คนอื่น ๆ กระโดดตามเข้ามาติด ๆ เสวียนอิ่งเซถลาเล็กน้อยขณะลงสู่พื้น ลั่วหลียื่นมือไปประคองไหล่เขา ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงเหงื่อเย็นใต้เนื้อผ้า นางเอ่ยถามเสียงเบา “ไม่เป็นไรใช่ไหม”
“ยังไหว” เสวียนอิ่งส่ายหน้า สายตากวาดมองรอบด้านอย่างระแวดระวัง