กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงตะวันยามเย็นสาบสูญไปในส่วนลึกของซากปรักหักพังแล้วนาน สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือรัศมีสีน้ำเงินคล้ำที่ฉายลงมาจากแหล่งกำเนิดแสงไม่ปรากฏเหนือศีรษะ อากาศลอยกลิ่นเน่าเฟะปนโลหะ ราวกับทั้งผืนพื้นที่กำลังหายใจอย่างช้า ๆ
หลัวหลี่ย่างก้าวเบาสบาย นิ้วแนบไปตามผนังอย่างช้า ๆ ปลายนิ้วรับรู้การสั่นสะเทือนเล็ก ๆ น้อย ๆ เธอรู้สึกได้ว่า กฎเกณฑ์ของฟ้าดินแห่งนี้ไม่เสถียร ราวกับใยแมงมุมที่กำลังจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ส่วนพวกเขา กำลังเหยียบอยู่บนจุดที่เปราะบางที่สุด