กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ราตรีดำมืดดุจน้ำหมึก สายลมหอบไอเย็นพัดผ่านซากกำแพงปรักหักพัง ลั่วหลียืนอยู่ริมสนามรบ อาภรณ์ขาดวิ่น กลางฝ่ามือยังหลงเหลือไออุ่นจากพลังลึกลับนั้น
เธอก้มมองปลายนิ้ว กระแสแสงไหลวนไปตามซอกนิ้ว ราวกับยังคงตอบรับการอัญเชิญจากเงาร่างแห่งดวงดาวนั้น
“นั่นไม่ใช่พลังวิญญาณธรรมดา...” เธอพึมพำ ดวงตาสงบนิ่งและแน่วแน่ “แต่เป็นพลังบางอย่างที่เก่าแก่และลึกล้ำยิ่งกว่า”
เป่ยหมิงยวนยืนอยู่ด้านหลังเธอห่างออกไปไม่กี่ก้าว เขาไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงเฝ้ามองแผ่นหลังของเธออย่างเงียบงัน