กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ควันสงครามยังไม่จางหาย แสงตะวันยามอัสดงแดงฉานราวโลหิต
ลั่วหลียืนอยู่ใจกลางสนามรบ มองหมอกดำที่ค่อย ๆ สลายไปไกล ๆ ทว่าในใจกลับไม่มีความผ่อนคลายแม้แต่น้อย เธอรู้ดีว่าวิกฤตที่แท้จริงเพิ่งเริ่มเผยโฉม
“นายรู้สึกได้หรือเปล่า” เป่ยหมิงหยวนเดินมาข้างกายเธอตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเหนื่อยล้าที่ซ่อนเร้นอยู่เล็กน้อย
ลั่วหลีพยักหน้าเบา ๆ สายตาจับจ้องตราประทับสีม่วงบนฝ่ามือซึ่งยังจางหายไปไม่หมด มันไม่ใช่พลังงานตกค้างธรรมดา แต่เป็นกลิ่นอายโบราณและอันตรายชนิดหนึ่ง ราวกับตื่นขึ้นจากส่วนลึกของกาลเวลา พร้อมพลังที่ไม่ใช่ของทวีปแห่งนี้
“พวกมัน... มาไม่ถูกเวลา” เธอกล่าวเสียงเบา “และไม่ได้มาเพื่อช่วยพวกเรา”