เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในชั่วขณะที่ก้าวข้ามหุบเขาไป ทิวทัศน์ระหว่างฟ้าดินพลันเปลี่ยนสีไปอย่างฉับพลัน
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเน่าเปื่อยผสมปนเปกับกลิ่นคาวหวานประหลาด ผืนดินใต้ฝ่าเท้าไม่ใช่หินแข็งอีกต่อไป แต่กลับมีสัมผัสประหลาดคล้ายอยู่กึ่งกลางระหว่างเม็ดทรายกับโคลนตม ทุกครั้งที่ก้าวเดิน จะได้ยินเสียงบางอย่างขยับเขยื้อนแผ่วเบาใต้ฝ่าเท้า ราวกับผืนดินทั้งผืนกำลังหายใจ
ลั่วหลียกมือกดแหวนวิญญาณฟ้าดินตรงเอวไว้เบา ๆ ก่อนปล่อยจิตเทวะออกไปตรวจสอบความเคลื่อนไหวโดยรอบ พี่ชายของเธอตามมาติด ๆ สายตากวาดมองรอบด้านอย่างระแวดระวัง ส่วนเป่ยหมิงหยวนยืนอยู่ทางขวาของขบวน มือจับกระบี่ยาวที่ยังไม่ได้ชักออกจากฝัก แต่พร้อมลงมือได้ทุกเมื่อ
“ที่นี่... ยิ่งกว่าที่คิดไว้เสียอีกว่าไม่รู้จักเล่นตามกติกา” เธอพึมพำเสียงเบา
“อะไรนะ?” เสวียนเฟิงเอียงหูฟัง แต่ได้ยินไม่ชัด