กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงตะวันลอดผ่านชั้นเมฆสาดส่องลงมายังหุบเขา สายลมอ่อนพัดผ่านสนามรบอันพังยับเยิน กลิ่นคาวเลือดของสัตว์อสูรยังคงตกค้างอยู่ในอากาศ แม้ทุกคนจากพันธมิตรจะขับไล่ยมทูตมหาภัยไปได้แล้ว แต่ใบหน้าของแต่ละคนยังเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและระแวดระวัง
ลั่วหลียืนอยู่บนก้อนหินมหึมา มือกำผลึกวิญญาณสีเทาขาวอันประหลาดเม็ดนั้น ปลายนิ้วลูบไล้ลวดลายซับซ้อนบนพื้นผิวเบา ๆ ภายในใจเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นราง ๆ เธอเงยหน้ามองถ้ำลึกลับมืดมิดที่อยู่ไกลออกไป ซึ่งเป็นสถานที่ที่สมบัติวิเศษตรวจจับเพิ่งตรวจพบความผันผวนของพลังงานผิดปกติ
“ไปกันเถอะ” เธอเก็บผลึกวิญญาณ น้ำเสียงสงบนิ่งแต่แฝงความเด็ดเดี่ยวที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง “เรื่องนี้ยังไม่จบ”