กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายลมราตรียังคงหวีดหวิว ลั่วหลียืนอยู่หน้าต่าง บนฝ่ามือยังหลงเหลือไออุ่นจากพลังวิญญาณที่มิได้จางหายไป
เธอค่อย ๆ ระบายลมหายใจขุ่นมัวออกมา ดวงตาสงบนิ่งดุจสายน้ำ เงาดำนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว แต่เธอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีทางยอมเลิกราง่าย ๆ
“โถงยมโลก...” เธอท่องชื่อนี้อยู่ในใจ ปลายนิ้วหดเกร็งโดยไม่รู้ตัว
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากนอกประตู เป่ยหมิงหยวนผลักประตูเข้ามา ร่างกายยังเจือด้วยหยาดน้ำค้างและไอหนาวยามราตรี
“เธอสัมผัสได้แล้วหรือ” เขาถาม
ลั่วหลีพยักหน้า “ไม่ใช่ภาพลวงตา”
เป่ยหมิงหยวนเดินมาข้างกายเธอ พลางมองออกไปยังราตรีมืดสนิทนอกหน้าต่าง “พวกมันเริ่มลงมือแล้ว”