กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ราตรีทึบเหมือนหมึก ทางช้างเผือกห้อยต่ำ
หลัวลี่ยืนอยู่ตรงกลางห้องลับ หว่านเสียงเฟิงเสินเจ้งสั่นไหวเบา ๆ ในฝ่ามือ พื้นผิวกระจกเกิดชั้นลมหายใจดำน่าขนพองสยองเกล้า ในใจยังคงมีเสียงสะท้อนจากภาพลวงตาของแม่ "อย่าไว้ใจใครเลย รวมถึงตัวเธอเองด้วย"
ประโยคนี้เหมือนเสี้ยนแทงเข้าในหัวใจ ปวดแสบอย่างลางเลือน
เธอสูดหายใจลึก ๆ กำลังจะเก็บกระจกเข้าเฉียนขุนหลิงเจี๋ย ทันใดก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเล็กน้อยมาจากนอกประตู
ไม่ใช่ซวนเฟิง
และก็ไม่ใช่เป่ยหมิงหยวน