กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงนั้นที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกประหลาดดังก้องอยู่ในหอมืดมิด ร่างหญิงชุดขาวราวกับก้าวออกมาจากส่วนลึกของความทรงจำ
“แม่...?” หลัวหลีหลุดปากออกมา เท้าไม่รู้ตัวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
“ในที่สุดเธอก็มา” หญิงสาวยิ้มบาง ๆ สายตาอ่อนโยน แต่กลับแฝงความรู้สึกห่างเหินที่บรรยายไม่ถูก
เสวียนเฟิงดึงแขนหลัวหลีไว้ทันที “อย่าขยับ!”
เป่ยหมิงยวนชักกระบี่ออกทันที แสงเย็นดั่งน้ำตก ปกป้องอยู่เบื้องหน้าหลัวหลี สายตาจ้องเขม็งไปที่หญิงคนนั้น “ไม่ชอบมาพากล”