กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฝุ่นควันสงบลงแล้ว ขุนเขาและสายน้ำต่างเงียบงัน
ลั่วหลียืนอยู่ริมขอบหุบเขาที่พังทลาย มือกำป้ายคำสั่ง ‘ผู้พิทักษ์เจดีย์·ลั่ว’ ไว้แน่น หยกแขวนบนหน้าอกยังคงสั่นไหวเบา ๆ ราวกับกำลังตอบสนองต่อบางสิ่ง เธอค่อย ๆ หลับตาลง ภาพสุดท้ายของผู้อาวุโสพลันปรากฏขึ้นในห้วงความคิด—แผ่นหลังที่พุ่งเข้าไปยังแก่นกลางของศัตรู ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสายหนึ่ง ภาพนั้นสลักลึกลงในใจของเธอราวกับตราประทับ
เป่ยหมิงหยวนเดินมาหยุดข้างเธอ ก่อนถามเสียงแผ่ว “เขา...ทิ้งอะไรไว้หรือเปล่า?”
ลั่วหลีไม่ได้ตอบ เพียงพลิกป้ายคำสั่งกลับไปมา ปลายนิ้วลูบไล้ตัวอักษรเล็ก ๆ บรรทัดนั้นเบา ๆ ภายในใจพลันเกิดความรู้สึกซับซ้อนยากจะบรรยาย