กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หินสยบดวงจิตกลางเขตต้องห้ามหมุนวนช้า ๆ ราวกับกำลังตอบสนองต่อการอัญเชิญที่ไม่รู้จักบางอย่าง
ลั่วหลียืนอยู่ริมขอบตาค่ายกล ปลายนิ้วสัมผัสไออุ่นที่ยังคงหลงเหลืออยู่ของป้ายหยก แววตาลึกล้ำดั่งห้วงเหว เป่ยหมิงหยวนและเสวียนเฟิงยืนเคียงข้างกัน สายตาของพวกเขาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะไปตกอยู่ที่แท่นศิลาจารึกโบราณที่กำลังสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่องในที่สุด
“มัน... กำลังตอบสนองต่อสิ่งใด?” เสวียนเฟิงถามเสียงเบา ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความกังวล
“ไม่ใช่การตอบสนอง” ลั่วหลีกล่าวช้า ๆ น้ำเสียงราบเรียบจนเกือบเย็นเยียบ “กำลังถูกชักนำต่างหาก”
สิ้นคำพูด หน้าต่างระบบก็เด้งการแจ้งเตือนขึ้นมาทันที: