กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รัตติกาลมืดมิดราวหมึก ลมพัดพาใบไม้แห้งหมุนวนไปทั่วป่า ลั่วหลียืนอยู่ตรงขอบป่าทึบ สายตาทอดผ่านกิ่งไม้ที่ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ มุ่งตรงไปยังหอคอยสูงที่เลือนรางอยู่ไกลออกไป หอคอยทะลวงสวรรค์
“เข็มนาฬิกายังคงหมุนย้อนกลับ” นางพึมพำกับตัวเองเสียงเบา น้ำเสียงแฝงความเย็นเยียบผิดปกติอยู่เล็กน้อย
เป่ยหมิงเยวียนยืนอยู่ข้างกายนาง มือกำเครื่องรางทะลุภพแผ่นนั้นไว้แน่น ดวงตาลุกโชนด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ “พวกเราพร้อมแล้ว”